Plagiarism یا دزدی ادبی چیست؟

چون در کشور ما قوانین کپی رایت هنوز به درستی تعریف و اعمال نمی‌شود، سهم قابل توجهی از پژوهشگران کشور نیز از دزدی یا سرقت ادبی و مصداق آن بی اطلاع هستند. در سال‌های گذشته وزارت علوم با راه‌اندازی سامانه ایران داک تلاش کرد تا پایان‌نامه‌های تحصیلات تکمیلی دست کم در موضوع مشابه نباشند. البته این محدودیت تنها در زمینه موضوع است و دو پژوهشگر نمی‌توانند با موضوع دقیقا عین هم پژوهشی انجام دهند!
برخی دانشگاه‌ها نیز مانند دانشگاه علامه طباطبایی به تازگی سامانه‌ای راه اندازی کرده و متن پایان‌نامه ها از نظر شباهت به پایان‌نامه‌های قبلی تاحدی بررسی می‌کند. این دانشگاه محدودیت حداکثر یک پاراگراف کپی از هر منبع را قرار داده است. اما در بیرون از ایران محدودیت‌های کپی رایت چیست؟

– طبق قانون کپی رایت برای نوشن مقالات علمی، شما نمی‌توانید هیچ جمله‌ای را از منبعی بدون نقل قول از آن بیاورید. دقت کنید نقل قول به این صورت است
… انتونی جیمز (۲۰۱۵) می‌گوید: «حسابرسی داخلی با کنترل‌های داخلی تعریف می‌شود» …
ذکر این نکته ضروری است که منبع دهی در متن که اخر یک پاراگراف یا جمله می‌آید نقل قول به حساب نمی‌رود.
— بنابراین شما فقط می‌توانید برداشت خود از جملات دیگران را در مقاله خود و با کلمات خودتان بیاورید، آن هم با ذکر منبع.

در حال حاضر، پژوهشگران زیادی از ایران که اتفاقا محتوای پژوهش آنها ارزشمند هم هست، به دلیل رعایت نکردن این موارد از سوی نشریات بین المللی به سرقت ادبی متهم می‌شوند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *